INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΥ

Δήλωση αποποίησης: Όσα θα διαβάσετε παρακάτω δεν αποτελούν παρά μια προσωπική προσέγγιση.

Δεν υπάρχει λόγος να κάνουμε τα πράγματα πολύπλοκα. Ξεχάστε ό,τι έχετε διαβάσει για το διαλογισμό. Μη δίνετε καμία σημασία σε πολύπλοκες ασκήσεις. Μην ασχολείστε καν με το διαλογισμό. Ούτε με τη λεγόμενη "παρουσία", ούτε με την "ανάμνηση εαυτού", ούτε με την αυτοπαρατήρηση. Πετάξτε τα όλα στα σκουπίδια με συνοπτικές διαδικασίες, χωρίς ενοχές.

Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Περπατάμε στο δρόμο. Πρέπει να προσέχουμε. Αν δεν είμαστε προσεκτικοί τότε αυξάνει η πιθανότητα ατυχήματος και η πιθανότητα να χάσουμε το δρόμο μας. Για να μη μας συμβεί τίποτα από όλα αυτά πρέπει απλά να προσέχουμε που πάμε και που πατάμε.

Το να είμαστε προσεκτικοί γίνεται ταυτόχρονα με ό,τι άλλο κάνουμε. Δεν μπορούμε να είμαστε προσεκτικοί γενικά και αόριστα. Πρέπει κάτι να προσέχουμε. Δεν υπάρχει προσοχή χωρίς να έχει αντικείμενο. Και όταν π.χ. προσέχουμε πως βαδίζουμε, αυτή η προσοχή δεν εμποδίζει το βάδισμα. Το κάνει καλύτερο. Όπως και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα.

Μην προβάλλετε αφελείς δικαιολογίες. Δεν έχω χρόνο, ασχολούμαι με άλλα... Πώς γίνεται αυτό μου είναι ακατανόητο. Δηλαδή, όταν οδηγώ αυτοκίνητο δεν μπορώ να προσέχω το δρόμο ταυτόχρονα; Αν προσέξω το δρόμο τότε με κάποιο μυστηριώδη τρόπο χάνω την ικανότητα οδήγησης; Αυτό σας φαίνεται λογικό; Συμβαίνει στην πράξη; Ποτέ! Είναι ακριβώς το αντίθετο. Ένας καλός οδηγός είναι προσεκτικός και ένας προσεκτικός άνθρωπος οδηγεί καλύτερα.

Το έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές στη ζωή μας από τους γονείς μας, τους φίλους μας και τους δασκάλους μας στο σχολείο. Πρόσεχε, συγκεντρώσου, μην είσαι αφηρημένος, έχε το νου σου. Γιατί τελικά μια τόσο απλή διαδικασία έχει καταντήσει τόσο πολύπλοκη; Ασκήσεις συγκέντρωσης, διαλογισμού, αυτοενθύμησης, παρουσίας στο παρόν;

Και η ερώτηση είναι: Είναι δυνατόν να μη θέλουμε να έχουμε το νου μας όταν κάνουμε κάτι; Αφού γνωρίζουμε ότι θα το κάνουμε καλύτερα, ευκολότερα, γρηγορότερα. Και όμως είναι. Όταν είμαστε προσεκτικοί σε αυτό που κάνουμε δεν έχουμε φαντασιώσεις. Αυτές τις φαντασιώσεις, τις θυελώδεις συγκινήσεις, όλο αυτό το "δίκιο" που μας πνίγει, τα προσωπικά δράματα, μάλλον τα αγαπάμε περισσότερο από την πραγματικότητα. Αυτό είναι το εμπόδιο. Όχι οι φαντασιώσεις, αλλά η αγάπη μας προς αυτές. Αν όμως προτιμούμε να γεμίζουμε το νου μας με φαντασιακά σενάρια τότε θα ζήσουμε μια ζωή αφηρημένη, στον αυτόματο πιλότο. Και αυτός ο αυτόματος πιλότος δεν είναι αλάθητος, ούτε πάντοτε κάτω από το δικό μας έλεγχο.

Εδώ όμως υπάρχει ένα λεπτό σημείο. Όταν λέμε πως καλό είναι να είμαστε προσεκτικοί, το εννοούμε συνολικά. Όχι επιλεκτικά προσεκτικοί. Αλλά προσεκτικοί σε ο,τιδήποτε συμβαίνει. Π.χ. Μιλάω σε κάποιον. Προσέχω τι λέει αυτός και τι λέω εγώ. Προσέχω πώς του φέρομαι εγώ και πώς μου φέρεται αυτός. Μόνο αυτά όμως είναι το περιστατικό; Δεν υπάρχουν και άλλοι παράγοντες; Όπως, τι σκέφτομαι, ποια είναι τα συναισθήματα που αναδύονται μέσα μου; Δεν υπάρχει και το περιβάλλον; Το πώς αυτό με επηρεάζει; Δεν υπάρχουν και ορισμένες αναμνήσεις; Πρέπει να τα προσέχω όλα. Τότε αυτή η προσοχή γίνεται δημιουργική σε ένα βαθύτερο επίπεδο.

Οι γονείς και οι δάσκαλοι μάς έλεγαν να είμαστε προσεκτικοί. Κανείς δεν μας επεσήμανε ότι αυτή η προσοχή καλό είναι να αντιλαμβάνεται και το πώς νοιώθουμε. Αν είμαστε επιλεκτικά προσεκτικοί, συμβαίνουν μέσα μας πράγματα που δεν τα αντιλαμβανόμαστε. Αν έχουμε το νου μας συνολικά, χωρίς αποκλεισμούς, τότε το "θαύμα" θα συμβεί.

Μην του δίνετε κάποιο όνομα ή τίτλο. Μην το ονομάζετε διαλογισμό, αυτοσυγκέντρωση, ή ο,τιδήποτε άλλο. Μην το θεωρήσετε "πνευματικότητα". Θα το εξουδετερώσετε με ανοησίες. Είναι απλά το να έχουμε το νου μας. Συνολικά, σε όλα.