INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


ΠΑΡΟΥΣΙΑ - Η ΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΥΠΑΡΞΗΣ

Είμαι εδώ, τώρα, υπάρχω. Αν στρέψουμε την προσοχή μας στην πραγματική αντίληψη του πως είναι να υπάρχουμε, θα εντοπίσουμε μια ιδιαίτερη αίσθηση. Την αίσθηση του ότι υπάρχουμε. Δεν είναι συμπέρασμα, ούτε συναίσθημα, ούτε ανάμνηση. Είναι μια σιωπηλή, οικεία, διαρκής αίσθηση αν και ημισυνειδητή, που συνοδεύει όλες τις υπόλοιπες εντυπώσεις μας. Και αυτό συνέβαινε πάντοτε.

Τι θα συμβεί αν κρατήσουμε την προσοχή μας σε αυτή την αίσθηση; Κατ' αρχήν η αίσθηση αυτή ήδη υπάρχει. Δεν είναι κάτι που θα το προκαλέσουμε μέσα μας με προσπάθεια της θέλησης. Είναι κάτι υπάρχον που απλά θα του δώσουμε σημασία. Δεν απαιτείται ελεύθερος χρόνος για να το κάνουμε αφού εξακολουθούμε να υπάρχουμε βιώνοντας τη συνήθη καθημερινότητά μας. Δεν είναι η επίγνωση της προσωπικής μας ιστορίας, του ονόματός μας, του παρελθόντος και των βιωμάτων μας. Είναι η αίσθηση που μας κάνει να νοιώθουμε πως όλα τα προηγούμενα είναι δικά μας, αλλά τελικά δεν είμαστε εμείς αυτά.

Το πιθανότερο είναι πως θα το θεωρήσουμε αυτονόητο, ίσως ανούσιο και βαρετό. Αυτό σημαίνει πως η αίσθηση της παρουσίας μέσα μας, δηλαδή ο ίδιος μας ο Εαυτός, είναι φορτωμένος με πολλά “βάρη”, νευρώσεις και επιδράσεις από την κοινωνική μας διαμόρφωση. Αν όμως μέσα μας υπάρχει κάποιο “άνοιγμα”, μια εσωτερική περιοχή λιγότερο επιβαρυμένη, τότε η αίσθηση του πώς είναι να είμαστε εμείς, παίρνει έναν εξαιρετικό χαρακτήρα.

Η επίγνωση θα κρατηθεί σε αυτή την αίσθηση και από το παρασκήνιο θα τη μεταφέρει στο προσκήνιο. Από ημισυνειδητή θα την καταστήσει συνειδητή και θα επιδιώκει αυτό να γίνει κάτι μόνιμο. Όμως δεν θα πιέσει με τη δύναμη της θέλησης, διότι αυτό θα σήμαινε πως επιχειρούμε να υλοποιήσουμε κάτι το οποίο κατά βάθος δεν μας ενδιαφέρει γι' αυτό και απαιτείται βία. Πρέπει να τη Θελήσουμε και όχι να χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της θέλησης.

Και ερχόμαστε στο προηγούμενο ερώτημα. Τι θα συμβεί; Αυτό θα το ανακαλύψουμε εμπειρικά. Δεν έχει νόημα να δίνουμε θεωρητικές περιγραφές των πιθανών μεταστοιχειώσεων της προσωπικότητάς μας. Ίσως για τον καθένα η πορεία να είναι εξατομικευμένη, αν και όλοι μας θα πρέπει να περιμένουμε αργά ή γρήγορα μια δραματική μείωση του αριθμού των σκέψεων, όχι των χρήσιμων αλλά των φαντασιώσεων και επίσης τον κατευνασμό των συναισθηματικών εξάρσεων, όπως και μια αίσθηση εσωτερικής ισορροπίας και γαλήνης που θα προκύπτει από το “άκουσμα της φωνής της Καρδιάς μας”. Η προσωπική μας ανασφάλεια και όλο το πλέγμα των συναισθημάτων, των πεποιθήσεων και των επιδιώξεων που συνεπάγονται από αυτήν θα αποτελέσει παρελθόν.

Η αίσθηση του “υπάρχω” είναι κάτι το ακατανόητο. Ένα απόλυτο μυστήριο. Καμία εκλογίκευση δεν μπορεί να προσομοιώσει την πραγματική σιωπηρή αίσθηση της ύπαρξης. Και γιατί άραγε να επιζητήσουμε ένα φορτίο “λογικής” για να “εξηγήσουμε” ή δήθεν να “κατανοήσουμε” κάτι το ακατανόητο, αλλά ταυτοχρόνως θαυμαστό; Πιστεύουμε πραγματικά ότι είναι εφικτό με τη λογική να αναλύσουμε τα μυστήρια της Καρδιάς;