INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


ΣΚΕΨΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ
ΜΕΤΑΣΤΟΙΧΕΙΩΣΗΣ ΤΩΝ ΛΕΠΤΩΝ ΕΝΕΡΓΕΙΩΝ
(Όπως την παρουσίασε ο Γ. Ι. Γκουρτζίεφ)

Δεν θα κάνω κάποια ενδελεχή παρουσίαση αυτής της θεωρίας. Μπορείτε να τη βρείτε σε λεπτομέρειες στο βιβλίο του Π. Ουσπένσκυ: "Αναζητώντας τον κόσμο του θαυμαστού”. Θα θεωρήσω ότι ο αναγνώστης είναι εξοικειωμένος με τα βασικά και έτσι θα προχωρήσω σε ορισμένα φαινόμενα τα οποία έχω παρατηρήσει και συνδύασα με την εν λόγω προσέγγιση.

Έχουμε το “πρώτο συνειδητό σοκ" το οποίο ξεκλειδώνει τη διαδικασία μεταστοιχείωσης των λεπτότερων ενεργειών. Αυτό είναι μια ειδική εργασία πάνω στις εισερχόμενες στην αντίληψη εντυπώσεις. Από αυτά που έχω καταλάβει δεν αρκεί να προσέχουμε κάτι που αντιλαμβανόμαστε, αλλά πρέπει να έχουμε επίγνωση ότι εμείς είμαστε αυτοί που το συνειδητοποιούμε.

Και όταν λέμε “εμείς” - εδώ υπάρχει μια ασάφεια στους περισσοτέρους - δεν εννοούμε ότι πρέπει να θυμόμαστε ταυτόχρονα το όνομά μας, τα όποια άλλα στοιχεία της καθημερινής μας ταυτότητας, ή το σώμα μας, αλλά να έχουμε μια παράλληλη εντύπωση της αίσθησης “ότι υπάρχουμε". Δεν είναι αυτό που ονομάζουμε "διπλή προσοχή", δηλαδή κάνω κάτι ενώ ταυτόχρονα παρακολουθώ π.χ. το σώμα μου ή τα συναισθήματά μου, πράγμα που είναι ιδιαίτερα χρήσιμο. Αυτή η αίσθηση δεν αφορά κάποιο δεδομένο της ταυτότητάς μας, αλλά είναι ένας παράγοντας αυτοσυνειδητότητας του γεγονότος ότι υπάρχουμε. Το να ξεκινήσουμε νοητικά λέγοντας στον εαυτό μας: “είμαι ο Τάδε και τώρα είμαι εδώ”, μόνο ως εισαγωγή μπορούμε να το δεχθούμε. Γίνεται με το νου και ίσως οδηγήσει στην εν λόγω αίσθηση. Δεν είναι όμως αυτό η ανάμνηση του εαυτού. Είναι ένα αρχικό τέχνασμα. Το εκτελούμε μια φορά, "πιάνουμε" την αίσθηση και το ξεχνάμε για πάντα.

Δεν πρέπει κάνουμε το ζήτημα πολύπλοκο. Όταν κάποιος μας ρωτήσει αν υπάρχουμε, εμείς θα απαντήσουμε καταφατικά γιατί κάτι αισθανόμαστε. Ένα σιωπηλό και χωρίς σκέψεις "εγώ υπάρχω". Δεν απαιτείται να θυμηθούμε π.χ. πώς μας λένε και ποιο είναι το επαγγελμά μας, ούτε να επιχειρηματολογήσουμε και να εξάγουμε το γεγονός της ύπαρξής μας μέσω λογικών συμπερασμάτων. Δηλαδή κάτι σαν το "σκέφτομαι άρα υπάρχω".

Λόγω του γεγονότος ότι δεν απαιτείται διανοητική λειτουργία, αυτή η αίσθηση δεν διαταράσσει την οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα. Χρησιμοποιεί διαφορετικό “επεξεργαστή". Δεν κάνουμε δύο πράγματα ταυτόχρονα, που είναι ιδιαίτερα δύσκολο ιδίως όταν το ένα από αυτά δεν είναι μηχανική συνήθεια. Π.χ. σκεφτόμαστε συνειδητά, αλλά περπατάμε, ή τρώμε αυτόματα. Η μια λειτουργία δεν εμποδίζει την άλλη. Η συνειδητή λειτουργία απασχολεί τη νόηση. Η άλλη όμως γίνεται ενστικτωδώς. Θα ήταν ανέφικτο, αν επιχειρούσαμε έστω να επιλύσουμε ένα μαθηματικό πρόβλημα, ενώ ταυτόχρονα εξασκούμασταν στο να γράφουμε σε υπολογιστή με τυφλό σύστημα. Γιατί και τα δύο γίνονται κυρίως με τη διάνοια. Τελικά όμως η "ανάμνηση της ύπαρξής μας" δεν απασχολεί κανένα από τα κατώτερα κέντρα και έτσι δεν υπάρχει το παραμικρό εμπόδιο στο να την έχουμε παράλληλα με ο,τιδήποτε άλλο κάνουμε.

Όποιος ισχυρίζεται πως αυτή η λειτουργία παρεμποδίζει τις υπόλοιπες δραστηριότητές του δεν έχει καταλάβει καθόλου ότι αυτή δεν γίνεται με το μυαλό ή τη μνήμη. Η έκφραση “ανάμνηση εαυτού” δεν είναι απολύτως ακριβής, διότι δεν χρησιμοποιούμε τη μνήμη, αλλά κάποια επίγνωση του παρόντος - τώρα υπάρχουμε, όχι στο παρελθόν. Η επίγνωση αυτή δεν είναι ούτε σκέψη ή ανάμνηση, ούτε συναίσθημα, ούτε σωματική αίσθηση.

Το “δεύτερο συνειδητό σοκ” αφορά εργασία με τα συναισθήματα, κυρίως τα αρνητικά και περιβάλλεται από ένα μικρό πέπλο μυστηρίου. Αυτή η ασάφεια όμως υπάρχει όσο δεν έχουμε εδραιώσει τη συνειδητή παρουσία. Τι έχω λοιπόν κατανοήσει από την εν λόγω διαδικασία. Η πρώτη, η αίσθηση του εαυτού, παράγει λεπτές ενέργειες και η δεύτερη τις προωθεί ακόμη περισσότερο. Αρχικά έχει σχέση με την αντιμετώπιση των αρνητικών συναισθημάτων, αλλά πιστεύω ότι συσχετίζεται συχνά και με την ένταση της οποιασδήποτε συγκίνησης, διότι η ένταση παρασύρει.

Αν προσπαθήσουμε να περιστείλουμε τα αρνητικά συναισθήματα χωρίς να θυμόμαστε τον εαυτό μας, θα χρησιμοποιήσουμε τη δύναμη της θέλησης. Θα έχουμε ενδεχομένως μια αρχική επιτυχία, αλλά ο κίνδυνος της απώθησης καραδοκεί. Ίσως στρέψουμε αλλού την προσοχή μας για να “ξεχαστούμε". Ίσως χρησιμοποιήσουμε κάτι σαν αυθυποβολή. Σε κάθε όμως περίπτωση η ενέργεια θα συμπιεστεί μέσα μας, θα αλλάξει μορφή, θα βυθιστεί κάτω από το όριο της συνείδησης και διοχετευόμενη σε άλλα "κανάλια" θα δώσει γέννεση σε μια ποικιλία ενοχλήσεων και μικρονευρώσεων. Πρόοδος πάντως δεν θα υπάρξει.

Όταν όμως έχει εδραιωθεί το πρώτο συνειδητό σοκ, τότε η στροφή της αυτοσυνειδητής πλέον προσοχής στις συγκινήσεις, δεν δημιουργεί καμία απώθηση διότι δεν επιστρατεύει τη θέληση για να τις πολεμήσει. Η ίδια η προσοχή διακόπτει τις σκέψεις που τις τροφοδοτούν και η αίσθηση της ύπαρξης προξενεί ένα περίεργο και ανεξήγητο φαινόμενο ωρίμανσης. Απαλλασσόμαστε από μια αρνητική συγκίνηση επειδή πρώτον δεν την τροφοδοτούμε με τις φαντασιώσεις μας, καθώς αυτές διακόπτονται λόγω της συγκέντρωσης της προσοχής και δεύτερον η αίσθηση της ύπαρξης φαίνεται ότι “βυθίζει” τις εντυπώσεις στην “Ουσία” μας.

Η ίδια η Ουσία κατόπιν αφομοιώνει την κατάσταση και οδηγείται σε μια βαθύτερη κατανόηση, υπό το φως της οποίας το συγκεκριμένο συναίσθημα είναι περιττό. Η σύγκρουση επιλύεται με τη συνδρομή ενός είδους "βαθιάς ενεργειακής κατανόησης".

Η ανάμνηση του εαυτού είναι στην πραγματικότητα η αίσθηση της Ουσίας μας. Ό,τι "φτάσει" έως εκεί, αφομοιώνεται και προξενείται μια βαθύτερη ωρίμανση του όντος μας. Το πρώτο συνειδητό σοκ φέρνει στην επιφάνεια την Ουσία υπό τη μορφή της “συνειδητής αίσθησης παρουσίας” και το δεύτερο συνειδητό σοκ μεταβιβάζει τα συναισθήματα σε αυτήν προς επεξεργασία. Αρκεί να μην αποσύρουμε την προσοχή μας από τα συναισθήματα, όποια και αν είναι αυτά και κρατώντας εκεί καρφωμένη την προσοχή να μην επιτρέψουμε να ατονήσει η αίσθηση της παρουσίας μέσα μας. Τότε τα συναισθήματα και η Ουσία έρχονται σε άμεση επαφή, ενώ έως τότε παρέμεναν εγκλωβισμένα στο επίπεδο της προσωπικότητας και η ίδια η Ουσία ατροφούσε χωρίς να δέχεται συνειδητές εντυπώσεις.

Όταν μέσω της μεταστοιχείωσης των συναισθημάτων και της παραγωγής λεπτότερων ενεργειών εκδηλωθούν οι ποιότητες της Ουσίας μέσα μας και στον περίγυρό μας, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι η παραμονή μας σε αυτόν τον κόσμο είχε κάποιο Νόημα και ότι φέρουμε πλέον επάξια τον τίτλο "Άνθρωπος". Έχουμε αυξήσει την "ποσότητα" του Καλού στη Γη.