INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ

Το να ακολουθούμε διδασκαλίες, θεωρίες, ή δασκάλους, δεν έχει κανένα νόημα. Ούτε η συλλογή ιδεών, συμβουλών και ασκήσεων θα μας προσφέρει κάτι το ουσιαστικό. Ο πυρήνας της εργασίας με τον εαυτό μας είναι η απλή ΠΡΟΣΟΧΗ. Δηλαδή η συνειδητή παρατήρηση.

Όταν δούμε ένα αυτοκίνητο να έρχεται κατά πάνω μας κάνουμε ένα βήμα πίσω για να σωθούμε. Δεν απαιτείται η κατανόηση θεωριών, η θετική σκέψη, οι ασκήσεις διαλογισμού. Το μόνο που απαιτείται είναι να δούμε το αυτοκίνητο. Αυτή η άμεση συνειδητοποίηση μας παρέχει όλη την αποφασιστικότητα και την ενέργεια που χρειάζεται για να σώσουμε τη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να πεισθούμε για το ο,τιδήποτε, ούτε να διαλογιζόμαστε για χρόνια ώστε να αποφύγουμε το ατύχημα.

Αν δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μια κατάσταση τότε δεν την έχουμε δει σε όλη της την έκταση. Μας έχει ενοχλήσει, την έχουμε αναλύσει, αλλά δεν την έχουμε δει. Ίσως είναι η γνωστή ελπίδα ότι ενώ κάνουμε το λάθος θα έχουμε τα σωστά αποτελέσματα, ενώ βλάπτουμε τον εαυτό μας κάπως θα τη γλυτώσουμε, ή ότι θα γίνουμε ευτυχισμένοι από παράγοντες που όχι μόνο δεν ελέγχονται από μας, αλλά δεν προσφέρουν και κάποια βαθύτερη ολοκλήρωση.

Το κοίταγμα μέσα μας πρέπει να είναι άμεσο, χωρίς θεωρητικό υπόβαθρο, χωρίς φόβο και να δέχεται τα πάντα απροκατάληπτα. Δεν πρέπει να ψάχνουμε για κάτι ιδιαίτερο, όπως οι αδυναμίες μας, οι αμαρτίες μας, ή το “δίκιο” μας. Κοιτάμε μέσα μας ουδέτερα, σαν να είμαστε μια κάμερα και αυτό που καταγράφουμε πρέπει να μας αφήνει απολύτως ασυγκίνητους. Ούτε χαρά, ούτε λύπη, ούτε ντροπή.

Αυτή η ψυχρή αντικειμενικότητα δίδει γένεση σε ενδιαφέρουσες καταστάσεις. Δεν μένουμε αδρανείς όπως θα επιχειρηματολογούσε κάποιος θεωρητικολόγος χάνοντας το χρόνο του. Το ουδέτερο κοίταγμα παρέχει ενέργεια και η ενέργεια μετατρέπεται σε δράση. Η ουδετερότητα του κοιτάγματος εξασφαλίζει το ανεπηρέαστο. Διαφορετικά υπεισέρχονται τα παιχνίδια του μυαλού και οι γνώμες των άλλων, ενώ ταυτόχρονα δίδεται διέξοδος σε κάθε είδους ανοησίας. Αν εξασφαλιστεί η ουδετερότητα τότε ακολουθεί η δράση. Ακολουθεί η αλλαγή. Μια αλλαγή όμως που δεν είναι καθοδηγούμενη από εξωτερικές επιρροές, ούτε από την ίδια μας τη σκέψη – η θεωρητική σκέψη δεν έχει ιδιαίτερη ενέργεια – αλλά από τα βάθη του πραγματικού μας εαυτού.

Ο καταλύτης της γνήσιας αλλαγής είναι η ουδέτερη επίγνωση. Αν δεν υπάρχει αυτή τότε θα αναλωθούμε σε άκαρπες λήψεις αποφάσεων και ενοχές για την ανικανότητά μας. Αν όμως υπάρχει επίγνωση τότε οι αποφάσεις και οι αλλαγές θα εμφανιστούν ως συστατικά μέρη των γεγονότων, γεμάτες εσωτερική ζωή. Μέσα στα γεγονότα της καθημερινότητας ενυπάρχει και η απαραίτητη ενέργεια για την εσωτερική εργασία. Η ουδέτερη επίγνωση τη φέρνει στην επιφάνεια και τη μετατρέπει σε δύναμη χαρακτήρα.

Δεν είναι η σκέψη που μας πείθει να δράσουμε επειδή χρησιμοποιούμε επιχειρήματα και αναλύουμε μια κατάσταση. Αυτές οι αναλύσεις είναι άδειες από ενέργεια και ζωή. Ούτε όμως ο συναισθηματικός ενθουσιασμός, ούτε τα δάκρυα και οι παρορμητικές αποφάσεις θα επιφέρουν αποτελέσματα. Έχουν ζωή αλλά δεν διαθέτουν διάρκεια, επειδή είναι ένα είδος προσωρινής αναστάτωσης. Αυτό που παρέχει σταθερότητα είναι να δούμε άμεσα κάτι, όπως βλέπουμε ένα αντικείμενο με τα μάτια μας. Αν δούμε την αδυναμία της προσωπικότητάς μας, αυτό το κοίταγμα θα μας παρέξει τη διαθέσιμη ενέργεια για να ισχυροποιηθούμε. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον αρχίζει να αναδύεται ένα πραγματικό “εγώ”.