INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


ΤΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΔΙΣΤΑΚΤΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ο τίτλος της μελέτης αυτής είναι ειρωνικός. Υπάρχουν ορισμένες λέξεις που το νόημά τους έχει αλλάξει με έναν ανησυχητικό τρόπο. Θα ξεκινήσουμε από την έννοια “αδίστακτος”. Αδίστακτο θεωρούμε έναν κακό άνθρωπο, που φυσικά δεν διστάζει να υλοποιήσει τα μοχθηρά του σχέδια ενδιαφερόμενος μόνο για το συμφέρον του, σκορπίζοντας δεξιά αριστερά την καταστροφή και τη δυστυχία. Τι σημαίνει όμως αδίστακτος; Είναι αυτός που δεν διστάζει. Ο αποφασισμένος που δεν αμφιταλαντεύεται, ο θαρραλέος, ο αποτελεσματικός. Είναι ένα χαρακτηριστικό που όλοι θα ήθελαν να το έχουν στη ζωή τους.

Πώς έγινε λοιπόν κάτι τόσο θετικό να έχει αποδοθεί σε ανθρώπους κακούς; Είναι πολύ απλό. Ο εγωιστής έχει ενέργεια. Προσπαθεί να πετύχει τους άνομους στόχους του. Τροφοδοτείται από τη φιλοδοξία, τα ένστικτα, τα πάθη του. Είναι εμμονικός. Εσείς, οι “καλοί” άνθρωποι δηλαδή, δεν τροφοδοτείστε από τίποτα. Ίσως μόνο από τη δειλία σας. Και πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ένστικτα διαθέτουν άπειρη ενέργεια. Ο επιτιθέμενος εγωιστής είναι εστιασμένος. Όσο εσείς εξετάζετε ολιστικά και γεμάτοι αισθήματα αποδοχής για τον επιτιθέμενο, το αν οι ενέργειές του συμβάλλουν στην ισορροπία του σύμπαντος, αυτός θα σας λιώσει σαν κατσαρίδα. Και τότε θα συνειδητοποιήσετε, αφού θα έχετε ήδη συντριβεί, ότι ο ρεαλισμός είναι ένα ασύλληπτης αξίας προσόν στη ζωή. Γι’ αυτό και η έννοια "αδίστακτος" έχει αλωθεί από το κακό. Γιατί οι δήδεν καλοί είναι στην πραγματικότητα δειλοί και χλιαροί.

Ένας καλός άνθρωπος δίνει την εντύπωση της έλλειψης ενέργειας. Εμφορείται από διάφορα θετικά συναισθήματα, συναισθάνεται τη δυστυχία των συνανθρώπων του, ασχολείται με τα δικαιώματά τους, ενώ ταυτόχρονα είναι πλαδαρός και αδύναμος. Πότε κινητοποιούνται τα μυστικά μας αποθέματα; Όταν πεθαίνουμε εμείς από την πείνα ή όταν πεθαίνει ένας άγνωστος, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά; Η σκληρή απάντηση θα μας διαφωτίσει. Δεν αντιλαμβάνομαι γιατί το καλό έχει ταυτιστεί αποκλειστικά με το καλό των άλλων. Υπάρχει και το δικό μας καλό, όπως επίσης και το γενικό καλό.

Υπό αυτή την έννοια θα πρέπει να γίνουμε αδίστακτοι. Ο καλός αρχικά πρέπει να καταστεί ισχυρός, διαφορετικά θα είναι απλά ένα θύμα. Μόνο τότε θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε το κακό, το οποίο είναι εξαιρετικά επίμονο γιατί έχει καταχραστεί την ενέργεια των ενστίκτων. Όσο το καλό για μας είναι μόνο μια χλιαρή ιδεολογική υπόθεση θετικών συναισθημάτων, δεν θα έχει καμία αξία. Δύναμη θα αποκτήσει όταν γίνει ζήτημα επιβίωσης. Όπως και αν τη φανταστεί κανείς. Τότε θα είμαστε αδίστακτα καλοί.

Η δεύτερη έννοια που θα ήθελα να εξετάσουμε είναι αυτή του "ελέγχου", του “αυτοέλεγχου” και της ”αυτοκυριαρχίας”. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ γιατί ο έλεγχος έχει ταυτιστεί με την καταπίεση; Αν ακούσουμε για “έλεγχο των συναισθημάτων” τι θα σκεφτούμε, αφού πρώτα γεμίσουμε με τρόμο και αποστροφή; Καταπίεση, απώλεια του αυθορμητισμού και της χαράς της ζωής, ψυχολογικές απωθήσεις, δυσκολία επικοινωνίας με τους ανθρώπους, υποκρισία και άλλα τέτοια.

Ας προσγειωθούμε λοιπόν στην πραγματικότητα. Ανεβείτε σε ένα ποδήλατο. Μην ασκήσετε κανέναν έλεγχο. Αφεθείτε στον αυθορμητισμό, μην καταπιέσετε το τιμόνι, χαρείτε την "αλήθεια" της φυσικής κίνησης και της "ροής" της. Απολαύστε και το νόμο της βαρύτητας στη συνέχεια, ο οποίος με οδυνηρό τρόπο θα σας υπενθυμίσει την παρουσία του. Θυμώσατε. Θέλετε να χτυπήσετε κάποιον, ή ακόμα και να τον σκοτώσετε. Κάντε το! Μην ελέγχετε τον εαυτό σας γιατί θα χάσετε τον αυθορμητισμό σας. Θα καταπιέσετε τα συναισθήματά σας. Πρέπει να τα εκφράζετε... Τελικά έχουμε βυθιστεί σε έναν τέτοιο βούρκο αποβλάκωσης που καταλήγουμε να αμφιβάλλουμε για τα αυτονόητα.

Γιατί μας τρομάζει η έννοια του ελέγχου και της αυτοπειθαρχίας; Γιατί είμαστε αδύναμοι και μας ελέγχουν οι άλλοι, ή το ο,τιδήποτε. Δεν περικλείεται όμως σε αυτή τη διαδικασία ο κίνδυνος της καταπίεσης ή της απώθησης των συναισθημάτων μας; Φυσικά. Μόνο όμως όταν προσπαθούμε να ελέγξουμε κάτι μέσα μας χωρίς πραγματικά να το θέλουμε. Γιατί αν το θέλουμε εμείς και όχι οι άλλοι, τότε που είναι η καταπίεση; Είναι καταπίεση να κάνουμε αυτό που θέλουμε; Επίσης αν είμαστε συνειδητοί πώς θα γίνει κάποια απώθηση; Δεν μπορούμε να απωθήσουμε στο ασυνείδητο κάτι που το παρακολουθούμε συνειδητά. Το φως της προσοχής μας θα το διατηρήσει στην επικράτεια του συνειδητού.

Αν είμαστε ξεκαθαρισμένοι ως προς το τι θέλουμε και παρακολουθούμε με προσοχή τον εαυτό μας, γιατί έτσι μας αρέσει και όχι γιατί το λέει κάποιος γενειοφόρος γκουρού, τότε ο έλεγχος είναι ο τρόπος για να πραγματοποιήσουμε το στόχο μας και να αυξήσουμε τη συνειδητότητά μας. Δεν υπάρχει καμία καταπίεση και καθόλου απωθήσεις. Κάνουμε με χαρά αυτό που ΕΜΕΙΣ θέλουμε και το κάνουμε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ.