INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


Η ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ ΟΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΒΟΗΘΗΣΟΥΝ

Μπορεί άραγε κάποιος ή κάτι να μας βοηθήσει; Μπορούν τα βιβλία, οι δάσκαλοι, η φύση να μας προσφέρουν πραγματική βοήθεια στην εσωτερική μας εργασία; Δεν είμαι βέβαιος. Πιθανώς να αισθανθούμε καλύτερα, να ανακουφιστούμε από προβλήματα, να νοιώσουμε σαν να κάναμε χρήση κάποιας ψυχοτρόπου ουσίας. Θα γεμίσουμε από ιδέες και ευχάριστα συναισθήματα, όχι όμως από πραγματική ενέργεια.

Ουσιαστικά περιμένουμε το εξωτερικό περιβάλλον με κάποιο μαγικό τρόπο να μας χαρίσει την πνευματική εξέλιξη, ακριβώς αυτή για την οποία εμείς οι ίδιοι αρνούμαστε να αγωνιστούμε. Και αν εξετάσουμε λεπτομερέστερα τι εννοούμε πραγματικά όταν μιλάμε για εξέλιξη, θα διαπιστώσουμε ότι μάλλον αναφερόμαστε στο φαινόμενο όπου κάτι εξωτερικό μας προσφέρει ανακούφιση, χωρίς να υπάρξει πραγματική αλλαγή μέσα μας. Φυγή από την πραγματικότητα δηλαδή.

Πιστεύουμε ότι η φύση ή κάποιοι άνθρωποι προσφέρουν "ενέργεια". Αυτό το θεωρώ μια επικίνδυνη πλάνη. Η φύση για παράδειγμα παρέχει ευχαρίστηση και αυτή η ευχαρίστηση μάς ανακουφίζει προσωρινά από προβλήματα που αρνούμαστε πεισματικά να αντιμετωπίσουμε. Όσο πιο όμορφο και αρμονικό είναι το φυσικό περιβάλλον, όσο σημαντικότερο το κύρος και η σοφία ενός ανθρώπου, τόσο ο κίνδυνος για μας είναι μεγαλύτερος. Είναι σαν να κάνουμε χρήση ναρκωτικών. Όσο πιο βαριά είναι η ουσία τόσο μεγαλύτερη είναι η εφήμερη ανακούφιση, αλλά τόσο πιο καταστροφικές επίσης οι παρενέργειες. Στη συνέχεια τα προβλήματα επανέρχονται, έχοντας όμως προστεθεί σε αυτά οι συνέπειες της αυταπάτης μας.

Εθιζόμαστε στο να περιμένουμε κάτι ή κάποιος να μας "εξελίξει", ενώ εμείς οι ίδιοι αποφεύγουμε την όποια πραγματική εργασία μέσα στον εαυτό μας. Εργασία με προσπάθεια και κόπο. Δεν πιστεύω ότι εξελισσόμαστε κάνοντας επισκέψεις σε ανθρώπους, στη φύση, ή σε άγιους τόπους. Ούτε πετυχαίνουμε το ο,τιδήποτε ανήκοντας σε οργανώσεις προκειμένου να καλύψουμε τα όποια κενά άφησε μέσα μας η πραγματική μας οικογένεια. Τα μέλη των διαφόρων οργανώσεων και οι πιστοί των θρησκειών ΔΕΝ είναι οικογένειά μας, όσο και αν υπνωτίζουμε τον εαυτό μας με τέτοιες ιδέες. Μπορεί να τους αποκαλούμε "αδελφούς", όπως γίνεται σε ορισμένες περιπτώσεις, αλλά δεν θα τους συμπεριλάβουμε στη διαθήκη μας. Και αυτό λέει πολλά για τη φύση της σχέσης μας μαζί τους.

Όσα αρμονικά φυσικά περιβάλλοντα γεμάτα "ενέργεια" και αν επισκεφτούμε, δεν θα αλλάξουμε μέσα μας. Όσους "δασκάλους" και αν ακολουθήσουμε κανείς από αυτούς δεν θα κάνει στη θέση μας την εργασία που μας αναλογεί. Αν το προσεγγίσουμε ψυχαναλυτικά, μάλλον έχουμε κάποια άλυτα θέματα με το πατρικό πρότυπο. Και αν ο υποτιθέμενος "δάσκαλος" ανέχεται ή ακόμη προσελκύει τέτοιους "μαθητές", θα έλεγα ότι το δικό του πρόβλημα είναι ο ναρκισσισμός, αν όχι η φιλαργυρία. Υπάρχουν πολλοί καλοί ψυχοθεραπευτές στους οποίους μπορεί να απευθυνθεί για να αντιμετωπίσει αυτή τη διαστροφή και επίσης ας βρει μια κανονική εργασία για να ζήσει από την προσφορά του στην κοινωνία.

Εύλογα θα ρωτήσει κάποιος: Μα δεν υπάρχουν κάποιοι πραγματικοί δάσκαλοι; Υποθέτω ότι υπάρχουν. Όμως εσύ που κάνεις αυτή την ερώτηση δεν σκοπεύεις να γίνεις πραγματικός μαθητής, αλλά να γεμίσεις ένα κενό μέσα σου με υποκατάστατα πατρικού προτύπου. Οπότε είσαι το ιδανικό θύμα. Και καμιά σημασία δεν έχει για σένα αν υπάρχουν ή όχι αληθινοί δάσκαλοι. Ένα νάρκισσο αναζητάς για να υποδυθεί το ρόλο του πατέρα σου. Ο αληθινός μαθητής διδάσκεται από τον εσωτερικό του αγώνα εντός της καθημερινότητας και δεν είναι κάποιος που ψάχνεται πως να εξαρτηθεί από νάρκισσους ή κάποιος αργόσχολος που χασομεράει με βόλτες στη φύση και σε άγιους τόπους, πιστεύοντας ότι θα αποκομίσει κάποια “ενέργεια” με κουτοπόνηρα “μαγικά” τεχνάσματα.

Υπάρχουν όμως περιπτώσεις όπου θα μπορούσαμε να εμπνευστούμε από κάτι έξω από εμάς; Υπό προϋποθέσεις, ναι. Από βιβλία, από δασκάλους, από τη φύση και τους ανθρώπους. Και αυτό δεν βρίσκεται σε αντίφαση με όσα διαβάσατε προηγουμένως. Διότι για να δεχθούμε τέτοιου είδους έμπνευση πρέπει να έχουμε εδραιωμένη τη συνήθεια να εργαζόμαστε με τον εαυτό μας και να έχουμε απαλλαγεί οριστικά και αμετάκλητα από την πεποίθηση ότι θα αποκομίσουμε οφέλη εξαρτώμενοι από απατεώνες, ή απλώς κάνοντας βόλτες στα βουνά και στα δάση. Τελικά αυτή η έμπνευση από εξωτερικές πηγές είναι εφικτή υπό προϋποθέσεις, μόνο όταν είναι προϊόν του δικού μας αγώνα. Αν είμαστε αποφασισμένοι να εργαστούμε με τον εαυτό μας τότε η φύση και άλλα πράγματα μετατρέπονται σε πεδία εξάσκησης.

Επίσης ούτε οι διάφορες ασκήσεις θα μας βοηθήσουν αν τις προσεγγίζουμε με την κουτοπόνηρη νοοτροπία του "καταφερτζή", ενός ανθρώπου που αποσκοπεί σε αυτό που λέγεται “αρπαχτή”. Δηλαδή αποκομίζω άμεσα οφέλη με κόλπα χωρίς να προσφέρω τίποτα σε αντάλλαγμα, χωρίς τον απαιτούμενο αγώνα και χρόνο ώστε να ωριμάσω σαν άνθρωπος. Κάτι σαν fast food, την αρρώστια της εποχής μας. Είναι απολύτως αναγκαίο να το ξεκαθαρίσουμε μέσα μας. Ο κουτοπόνηρος ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να μεταμορφώσει το είναι του.