INNERWORK
ΑΡΘΡΑ


ΠΩΣ ΘΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΕΤΕ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΣΑΣ - ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΑΤΕ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ;

Φανταστείτε μόνο το εξής: Ένας άνθρωπος τριάντα ετών είναι σε ηλικία γάμου και παντρεύεται. Σωματικά είναι ώριμος άνδρας, έστω όμως ότι ψυχολογικά είναι παιδί. Ένα παιδί δεν μπορεί να κάνει δική του οικογένεια. Ένα παιδί θέλει τη μαμά του. Και τη μαμά του στην προκειμένη περίπτωση θα την κουβαλήσει στο καινούργιο του σπίτι, γιατί είναι παιδί και είναι ανασφαλές. Σας θυμίζει αυτό κάτι; Π.χ τις μανάδες και τις πεθερές που συνεχώς επεμβαίνουν στις οικογένειες των παιδιών τους; Έχετε λοιπόν πρόβλημα με την πεθερά σας; Ξέρετε τι σημαίνει αυτό; Ότι παντρευτήκατε ένα παιδί!

Μην ανησυχείτε, είστε εντάξει από νομική άποψη, δεν θα διωχθείτε ποινικά. Βιολογικά ο σύντροφός σας έχει ενηλικιωθεί και αυτό καλύπτει τις απαιτήσεις της μέχρι τώρα νομοθεσίας. Η πεθερά σας όμως δεν ήρθε μόνη της στο σπίτι σας, την έφερε το παιδί της (που εσείς το έχετε παντρευτεί), γιατί όπως είπαμε έχει ανάγκη τη μαμά του. Και η μητέρα του λοιπόν ήρθε μαζί του και "κάθισε στο δικό σας σβέρκο".

Αν ο σύντροφός σας διαμαρτύρεται για την παρεμβατικότητα της δικής σας μητέρας πολύ φοβάμαι ότι εσείς δεν έχετε ωριμάσει για γάμο. Είστε ακόμα παιδί και κουβαλήσατε τη μαμά σας στο καινούργιο σας σπιτικό, και αυτή στρογγυλοκάθισε στο σβέρκο του συντρόφου σας.

Μην αγνοείτε τέτοιου είδους μηνύματα. Πολλές φορές η ανωριμότητά μας δεν γίνεται αισθητή από εμάς. Δημιουργεί όμως τέτοιες καταστάσεις οι οποίες παρενοχλούν τον περίγυρό μας. Αν φοβάστε το γάμο (αλλά έχετε παντρευτεί γιατί αφήσατε έγκυο τη φίλη σας), τότε θα "σύρετε" και τη μητέρα σας μαζί σας για να σας "προστατεύει". Γάμος με τρεις όμως δεν γίνεται. Εσείς νοιώθετε την ασφάλεια της μητρικής αγκαλιάς, η συμβία σας όμως ενοχλείται διότι έχει παντρευτεί εσάς και όχι τη μητέρα σας, η οποία περιφέρεται δεξιά αριστερά μοιράζοντας διαταγές σε ξένο σπίτι, απαιτώντας υποταγή.

Το σύνδρομο λοιπόν της κακιάς πεθεράς κρύβει πίσω του έναν ενήλικα που δεν έχει ωριμάσει. Μη μαλώνετε με την πεθερά σας. Δεν ανακατεύεται από μόνη της. Την έχει προσκαλέσει, έστω και χωρίς να το εκφράσει ρητώς, το ανώριμο και ανασφαλές παιδί της που εσείς όμως έχετε παντρευτεί. Κάντε μια συζήτηση με τον άνθρωπο που παντρευτήκατε και αν διαπιστώσετε μια αναβλητικότητα, έναν φόβο, ή μια άρνηση να οριοθετήσει εμπράκτως και άμεσα τις σχέσεις του με τη μητέρα του, τότε η διάγνωση είναι απλή: Παντρευτήκατε ένα παιδί!

Δώστε του λίγο χρόνο, προσέξτε όμως μην τεκνοποιήσετε μαζί του. Δείτε προς τα που κινούνται τα πράγματα. Αν η κατάσταση βελτιώνεται τότε σημαίνει ότι ο/η σύντροφός σας ωριμάζει και υπάρχει ελπίδα σύντομα να ενηλικιωθεί. Μόνο τότε να κάνετε παιδιά.

Αν τα χρόνια κυλούν και τα πράγματα δεν αλλάζουν τότε πρέπει να πάρετε αποφάσεις. Θα μείνετε σε έναν γάμο που συνάψατε με ένα "παιδί", έχοντας και τη μητέρα του να το προστατεύει και να σας διατάζει; Θα κάνετε παιδιά, αλλά θα πρέπει να συμβιβαστείτε με τη σκέψη ότι θα τα μεγαλώσει ένα μεγάλο παιδί. Η μητέρα του συντρόφου σας θα σας εκτοπίσει και θα γίνετε "υποδιοικητής" του εαυτού σας. Ιδίως όταν υπάρχει οικονομική εξάρτηση. Προσοχή κίνδυνος θάνατος! Μην παντρευτείτε ανώριμο άνθρωπο χωρίς να διαθέτετε οικονομική ανεξαρτησία, όχι μόνο σαν ζευγάρι, αλλά εσείς προσωπικά σαν άτομο. Πρέπει να εργάζεστε, να μπορείτε να συντηρείτε τον εαυτό σας, ώστε να μη δίνετε σε κανέναν το δικαίωμα να σας εκβιάζει και να απαιτεί την υποταγή σας. Διότι να είστε σίγουροι ότι αυτό θα συμβεί. Αν η προοπτική της διαβίωσης με έναν άνθρωπο που πεισματικά αρνείται να ωριμάσει δεν σας ενθουσιάζει, τότε πάρτε διαζύγιο και αναζητήστε το μελλοντικό σας σύντροφο στον κόσμο των ενηλίκων.

Ο γάμος με ένα "παιδί" δεν έχει ως μοναδική παρενέργεια μια πεθερά, ή την μητέρα σας, να "αλωνίζει" στο σπίτι και στην προσωπική σας ζωή. Σκεφτείτε, τι ανατροφή θα δοθεί στα παιδιά σας; Τι πρότυπα θα έχουν; Ένας ανώριμος πατέρας μπορεί να είναι πρότυπο σε έναν εικοσάχρονο γιο; Η απαξίωση και η περιφρόνηση του πατρικού, ή του μητρικού προτύπου θα επέλθει με μαθηματική ακρίβεια.

Ένας γονιός πρέπει να απέχει "έτη φωτός" από τα παιδιά του. Δεν εννοώ το χάσμα των γενεών, αυτό καλό είναι να μην υπάρχει. Κάποια στιγμή όμως το παιδί αποζητάει την αίσθηση της ασφάλειας που δεν τη βρίσκει στους φίλους του, γιατί είναι συνομήλικοί του. Την ψάχνει στους γονείς. Θέλει κάποια συμβουλή. Ποιος θα του τη δώσει; Ο ανώριμος πατέρας του;

Αν ο σύντροφός σας διάγει μια αιώνια εφηβεία ετοιμαστείτε για νέες περιπέτειες. Έρωτες, απιστίες, πάθη (όχι όμως με σας αλλά με κάποια γειτόνισσα). Η συναισθηματική ανωριμότητα της εφηβείας προκαλεί διάφορους "έρωτες" διανθισμένους με μια μεγάλη δόση φαντασίας, ρομαντισμού και "τρελού" πάθους.

Αν αντιμετωπίζετε τέτοιες καταστάσεις, ή αν εσείς είστε που ερωτευτήκατε τρελά κάποιον άλλον άνθρωπο, ενώ είστε παντρεμένος, οι λύσεις είναι οι εξής: α) ανοχή, β) διαζύγιο, γ) αντίποινα. Και οι τρεις λύσεις είναι κατά την κρίση μου αποδεκτές, αρκεί να μην κρατάμε μέσα μας τίποτα και φορτώνουμε την ψυχή μας με τα σκουπίδια των άλλων, ή τα δικά μας. Πάσης φύσεως επιπολαιότητες έχουν τη ρίζα τους στην καθυστέρηση της ψυχικής μας ωρίμανσης. Τα ανάλογα ισχύουν και στο επαγγελματικό πεδίο. Και στα οικονομικά. Ποιος λογικός και ώριμος άνθρωπος θα πάει να χάσει χρήματα στο καζίνο;

Πώς αντιμετωπίζουμε την ανωριμότητα του ή της συντρόφου μας; Κατ’ αρχήν ωριμάζοντας εμείς. Για να ωριμάσει ένα παιδί, πρέπει να περιστοιχίζεται από ενήλικες. Συμπεριφερόμαστε εμείς με ωριμότητα, δίνουμε το καλό παράδειγμα, θέτουμε όρια, δίνουμε τις σωστές συμβουλές, αλλά ενίοτε και τις σωστές "ξυλιές στον πισινό". Διδάσκουμε την τεχνική των ορίων. Δεν υπάρχουν αποτελέσματα; Δεν βλέπουμε φως στον ορίζοντα; Τότε διαζύγιο. Είναι και αυτό μια λύση. Πρέπει να υπάρχει ανοχή, μέχρις ενός ορίου όμως. Η ανοχή δεν πρέπει να είναι άπειρη. Γιατί τότε τα παιδιά και τα "παιδιά" κακομαθαίνουν και το εκμεταλλεύονται.

Όλα αυτά που είπαμε δείχνουν εύκολα στην εφαρμογή τους. Όμως όποιος αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα γνωρίζει τις πρακτικές δυσκολίες. Ορισμένες από αυτές οφείλονται στη δυσκινησία του περιβάλλοντός μας και των ανθρώπων του, άλλες όμως στις δικές μας εγγενείς αδυναμίες οι οποίες δημιουργούν εμπόδια εκ των έσω. Σταδιακά ωριμάζουμε και εμείς οι ίδιοι επειδή η με θετικό πνεύμα και πυγμή αντιμετώπιση αυτών των καταστάσεων αποτελεί μάθημα και για μας. Αρκεί να μη λησμονούμε ποτέ να κοιτάμε και μέσα στον εαυτό μας, όχι μόνο τους άλλους.